Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα
ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 9 Αυγούστου 2016
Κανλής Παράσχος
Καθηγητής
Φυσικής Αγωγής, Msc
Προπονητής
Στίβου
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του προγράμματος αξιολόγησης του ΕΥΖΗΝ, η χώρα
μας κατατάσσεται στην κορυφή της πυραμίδας των ευρωπαϊκών χωρών με ποσοστά
παιδικής παχυσαρκίας ιδιαίτερα υψηλά. Συγκεκριμένα για το σχολικό έτος
2014-2015 στο πρόγραμμα αξιολόγησης του ΕΥΖΗΝ τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 23%
των μαθητών αξιολογήθηκε ως υπέρβαρος και ένα 10% ως παχύσαρκος. Περισσότερο
αρνητικά είναι τα αποτελέσματα για την δική μας περιφέρεια (Β. Αιγαίο), όπου
καταλαμβάνει της δεύτερη θέση παιδιών με βάρος άνω του φυσιολογικού με 34%, αλλά
και μη ικανοποιητικό επίπεδο σωματικής δραστηριότητας.
Οι αρνητικές συνέπειες της παχυσαρκίας έχουν οδηγήσει ακόμη και στην μείωση του
προσδόκιμου της ζωής, σε τέτοιο βαθμό που προηγούμενες πρόοδοι του περασμένου
αιώνα σε σχέση με την διάρκεια ζωής των ατόμων να κινδυνεύουν να χαθούν, με
αποτέλεσμα η σημερινή γενιά να είναι εκείνη η οποία αναμένεται να έχει
μικρότερη διάρκεια ζωής απ’ ότι οι γονείς τους.
Ας δούμε όμως τι συμβαίνει με την λειτουργία των βασικότερων δομών του
αθλητισμού, που είναι η φυσική αγωγή στο σχολείο, ο μαζικός αθλητισμός και το
ερασιτεχνικό σωματείο ως μέσο βελτίωσης των αρνητικών αποτελεσμάτων της
παχυσαρκίας και της φυσικής τους κατάστασης.
α)Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής είναι το μόνο μάθημα όπου οι μαθητές
γυμνάζονται σωματικά, αλλά παράλληλα λαμβάνουν γνώσεις ώστε να έχουν την
δυνατότητα να συνδυάζουν την σωστή φυσική δραστηριότητα με την υγεία και τις
κοινωνικές σχέσεις για ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα με στόχο την δια βίου
άσκηση.
Όμως οι δυο ώρες που αυτό διδάσκεται στο σχολείο δεν επαρκούν για να
έχουμε ικανοποιητικά αποτελέσματα ώστε να μπορεί να βελτιωθεί η φυσική
κατάσταση των παιδιών αλλά και να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά τα μη
φυσιολογικά επίπεδα βάρους. Για όσους γνωρίζουν την επιστήμη της
εργοφυσιολογίας αλλά και της προπονητικής αναπτυσσόμενων ατόμων αντιλαμβάνονται
ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε ικανοποιητικές προσαρμογές στην αερόβια
ικανότητα των παιδιών, όσο και στις υπόλοιπες φυσικές τους ικανότητες άλλα και
στις κινητικές δεξιότητες στα διάφορα αθλήματα και δραστηριότητες της φυσικής
αγωγής.
β)Τα προγράμματα του μαζικού αθλητισμού σωστά οργανωμένα μπορούν να
προσφέρουν στους αθλούμενους και ειδικότερα στα παιδιά, μέσα
από καθαρά επιστημονική αντίληψη μια αποτελεσματική άσκηση που ταυτόχρονα θα
είναι και ευχάριστη. Εν τούτοις όμως δεν υλοποιούνται ούτε από κρατικούς φορείς
ούτε από τη τοπική αυτοδιοίκηση και αν αυτό πραγματοποιείται, γίνεται πρόχειρα
και αποσπασματικά χωρίς μέθοδο, σκοπούς και στόχους.
γ) Το ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο το οποίο σύμφωνα
με τις διατάξεις του άρθρου 1 του Ν. 2725/99 και του άρθρου 78 του Αστικού
Κώδικα, αποτελεί ένωση προσώπων που επιδιώκει σκοπό μη κερδοσκοπικό.
Δυστυχώς όμως η δομή αυτή όπως την γνωρίζαμε έχει πεθάνει και στην θέση της
έχουν ξεφυτρώσει οι ακαδημίες «ιδιωτικής κερδοσκοπικής μορφής» των διάφορων αθλημάτων,
όπου η δυνατότητα πρόσβασης υπάρχει μόνο μέσα από την καταβολή οικονομικού
αντιτίμου το οποίο αποκαλείται «οικονομική συνδρομή». Η γκρίζα όμως
πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης στερεί από ένα μεγάλο αριθμό οικογενειών
την δυνατότητα να στέλνουν τα παιδιά τους σε αθλητικές δραστηριότητες καθώς αδυνατούν
να καλύψουν την χρηματική συνδρομή που απαιτούν τα σωματεία. Αυτό έχει ως
αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να αποκλείονται από δραστηριότητες οι οποίες θα
πρέπει να προσφέρονται δωρεάν στο πλαίσιο της δραστηριότητας των ερασιτεχνικών
σωματείων.
Ο αθλητισμός ως μέσο παραγωγής έχει πρώτα απ’
όλα κοινωνική σημασία και αξία όταν ικανοποιεί συγκεκριμένες ανθρώπινες
ανάγκες και ταυτόχρονα συμβάλλει στην ποιοτική
πρόοδο της κοινωνίας. Πρέπει λοιπόν να μην εκλαμβάνεται ως εμπορευματικό προϊόν
στο πλαίσιο μιας καταναλωτικής κοινωνίας όπου υποβιβάζει τον σχολικό, τον μαζικό
και ερασιτεχνικό αθλητισμό, οδηγώντας στην αλλοτρίωση της μορφής και διαταραχή
της λειτουργίας του.
