Γράφει ο
Κανλής Παράσχος
«Ελαττωματικοί
καταναλωτές» στον χώρο του αθλητισμού
Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού αποτελεί μια κοινή
παραδοχή η οποία αφήνει αδιάφορους πλέον και τους πιο ρομαντικούς, οι οποίοι
πιστεύουν ακόμη ότι ο αθλητισμός αποτελεί μια παρακαταθήκη που έχει
κληρονομηθεί από τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η πεποίθηση ότι υπάρχει μια
ισότιμη συμμετοχή των υποκειμένων στον σύγχρονο αθλητισμό, ανεξάρτητα
κοινωνικο-οικονομικών χαρακτηριστικών τουλάχιστον σε ερασιτεχνικό επίπεδο όπου
κυρίαρχο ρόλο έχει το σωματείο της γειτονιάς το οποίο μεταδίδει μέσα από τις
δραστηριότητες που παρέχει υψηλά πρότυπα ηθικής και αξιών, εντούτοις αυτό δεν
συμβαίνει.
Ένας από τους λόγους που είναι υπεύθυνος γι’ αυτή την κατάσταση,
είναι ότι τα παιδιά από τις μικρές ακόμη ηλικίες θα πρέπει να περάσουν από το
«γκισέ» για να πληρώσουν το αντίστοιχο οικονομικό τίμημα-συνδρομή, ώστε να
έχουν την δυνατότητα να λάβουν μέρος στις προπονήσεις των συλλόγων. Έτσι ο
αθλητισμός από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα Μπορεί όμως κάποιος να
υποστηρίξει ότι οι σύλλογοι έχουν ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν. Αλλά αν
αναρωτηθούμε ότι οι οικογένειες σήμερα στην δύσκολη οικονομική κατάσταση που
βρίσκονται αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα περιμένοντας ακόμη και
το market pass, πού θα διαθέσουν τα χρήματα, για είδη πρώτης ανάγκης
ή στην συνδρομή που απαιτεί το σωματείο για την συμμετοχή των παιδιών τους στα
αθλητικά προγράμματα; Ο αθλητισμός αντιμετωπίζεται πλέον ως καταναλωτικό
προϊόν, όχι μόνο στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα, αλλά και στον λεγόμενο
χώρο του «ψευτο-ερασιτεχνισμου» που αφήνει απέξω εκείνους που δεν μπορούν να
συμμετέχουν στο καταναλωτικό αυτό αλισβερίσι, που σύμφωνα με τον Ζ. Μπάουμαν
[1], μπορούν
να χαρακτηριστούν ως «ελαττωματικοί καταναλωτές». Το κράτος και οι κυβερνήσεις
συντάσσουν αθλητικούς νόμους, εκπονούν μεγαλόπνοα αθλητικά προγράμματα, τα
οποία όμως στην πράξη έχουν αποτύχει παταγωδώς, καθώς το ερασιτεχνικό σωματείο
έχει πεθάνει και στην θέση του αναγεννιέται ένα σωματείο με ταξικό ορόσημο που
μόνο όσοι διαθέτουν οικονομική δυνατότητα μπορούν να απολαύσουν. Οπότε, η
πραγματικότητα αυτή ως λανθάνουσα λειτουργία του αθλητισμού δεν μπορεί να μην
υποστεί και την ανάλογη κριτική προσέγγιση.
