Κανλής Παράσχος
Καθηγητής Φυσικής
Αγωγής, ΠΕ11, Msc
30/6/2016
Εισαγωγή
Ανάμεσα στα αναρίθμητα
πολιτιστικά αγαθά της ελληνικής κοινωνίας περίοπτη θέση έχουν οι Ελληνικοί
χοροί. Ο χορός αποτελεί κορυφαία δραστηριότητα του ανθρώπου, που μέσα από αυτόν
μπορεί να εκδηλώσει και να φανερώσει τα
συναισθήματα του με τρόπο αποτελεσματικό, καθώς πηγάζει από τα βάθη της ψυχής
του και αντικατοπτρίζει την αρμονία του Είναι του. Αποφασιστικό ρόλο διαδραμάτισε
ο Ελληνικός παραδοσιακός χορός στην συνέχιση της εθνικής ταυτότητας του
ελληνικού έθνους ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές. (Βαρβίτσας,2008:17-18)
Στη σημερινή εποχή όπου η διεθνοποίηση
του πολιτισμού, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας με παράλληλη ελαχιστοποίηση των
αποστάσεων, διαμορφώνουν ένα νέο κοινωνικό περιβάλλον όπου γίνεται αντιληπτή η
παρουσία διαφορετικών μορφών, πολιτισμικών, εθνοτικών, και κοινωνικοοικονομικών
γνωρισμάτων. Επιβάλλεται λοιπόν η ανάγκη διάδοσης και υιοθέτησης εκείνων των
προτύπων συμπεριφοράς που αποτελούν διακριτικό γνώρισμα σεβασμού στις
πνευματικές και ανθρωπιστικές αξίες. Το σχολείο ως ένας από τους σημαντικότερους
παράγοντες κοινωνικοποίησης του ατόμου έχει βασικό ρόλο στην δημιουργία
προσωπικοτήτων με σταθερές ηθικές αρχές και ισχυρή αυτοαντίληψη αλλά και
αποτροπής φαινομένων ξενοφοβίας και ρατσισμού (Δ.Ε.ΠΠ.Σ, Π.Ι., Γενικό Μέρος)
Μέσα από την καλλιέργεια των παραδοσιακών
χορών τους οποίους έχουμε χρέος να διδασκόμαστε, αλλά και να διδάσκουμε στο
σχολείο, δεν σημαίνει ότι θα αρνηθούμε και θα αγνοήσουμε τις πολιτιστικές
κουλτούρες άλλων λαών καθώς όλοι συμβάλουν στην εξέλιξη του πολιτισμού. Είναι
σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση λαών και
πολιτισμών συμβάλλει καθοριστικά την διατήρηση των πανανθρώπινων αξιών και εν τέλει
στην διατήρηση της ειρήνης.
Στο σημείο αυτό δεν μπορούμε να
μην αναφερθούμε στους Pieterse,
Massey, και Beck, προκειμένου να αναλύσουμε
τις δυο βασικές αντιλήψεις για τον πολιτισμό. Σύμφωνα με την πρώτη, κρίνεται
ότι ο πολιτισμός είναι προϊόν διεργασιών που πραγματοποιείται σε τοπικό κυρίως
επίπεδο. Θεωρεί ότι κάθε κοινωνική ομάδα έχει τον δικό της πολιτισμό και σε
συγκεκριμένη περιοχή καθιστώντας τον διακριτό από τους υπόλοιπους «μικρούς»
πολιτισμούς. Η αντίληψη αυτή καλείται τοπο-τροπική και δημιουργεί μια μορφή φαντασιακής
κοινότητας εσωκλείοντας τον πολιτισμό ως ένα είδος που πρέπει να υπάρχει μόνο
για τον ίδιο.
Η δεύτερη αντίληψη αντιλαμβάνεται
τον πολιτισμό ως διατοπική διαδικασία και αποτέλεσμα, ως ένα γενικό ανθρώπινο
«λογισμικό». Οι διατοπικοί πολιτισμοί παρουσιάζουν μια εξωστρέφεια είναι δηλαδή
«ανοιχτοί προς τα έξω» παρ’ όλο που δεν είναι άχωροι. «Ο διατοπικός πολιτισμός εγκαθιδρύει ένα πληθυντικό των πολιτισμών,
αρθρώνεται εξαιτίας και στη βάση ΄΄τοπικών΄΄ πολιτισμών» (Παπαδάκης,
2003:166).
Ο ελληνικός πολιτισμός και η
ελληνική γλώσσα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα αναδεικνύουν την συνέχεια του
έθνους μας, αλλά παράλληλα αποτελούν διαχρονικό και διατοπικό ανθρώπινο
λογισμικό που προάγει τις πανανθρώπινες αξίες, που συνέβαλαν και συνεχίζουν συμβάλουν στην ανάπτυξη της
ανθρωπότητας από κάθε άποψη.
