Τρεξιμο στη Φύση

 Κανλής Παράσχος

 Καθηγητής Φυσικής Αγωγής ΠΕ11

Η παρουσίαση βρίσκεται στον παρακάτω σύνδεσμο

http://blogs.sch.gr/4gymmyti/files/2015/05/Τρέξιμο-στη-Φύση.pdf

 Εισαγωγικό σημείωμα

     Στο πλαίσιο του project φύση και άσκηση, επιλέχτηκε το θέμα «τρέξιμο στη φύση». Η πρόταση αυτή έγινε καθώς μέσα από το μάθημα της Φυσικής Αγωγής, αλλά και του προγράμματος ΕΥΖΗΝ διαπιστώνεται ότι η αερόβια ικανότητα των παιδιών, ένας σημαντικός δείκτης που δείχνει την βιολογική αξία του ατόμου, είναι για το σύνολο των παιδιών σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Η διαπίστωση αυτή είναι μια αρνητική πραγματικότητα του συνδρόμου της υποκινητικότητας, αλλά και ενασχόλησης των παιδιών μόνο με σπορ τα οποία δεν προάγουν την αερόβια ικανότητα λόγω των χαμηλών απαιτήσεων καθώς «…η απαιτούμενη αερόβια ικανότητα απόδοσης δεν μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσω παιχνιδιών, γιατί η συνολική ένταση των δρομικών επιδόσεων στα παιχνίδια είναι πολύ χαμηλή και δεν αποτελεί επαρκές ερέθισμα.» (Dietrich Μ.& Klaus C. & Klaus L, 1993:240). Από την άλλη πλευρά μπορεί να υπάρξουν υπέρμετρες επιβαρύνσεις αν τα παιδιά υποβάλλονται σε εξοντωτικές προπονήσεις και αγώνες από άτομα που ασκούν καταχρηστικά και λάθος τον ρόλο του προπονητή. Η μορφολογία και η λειτουργικότητα της καρδίας διαμορφώνεται μέχρι την εφηβική ηλικία ως αποτέλεσμα βιολογικών προσαρμογών της άσκησης. Μέσω λοιπόν της άσκησης δημιουργείται καρδιακή υπερτροφία, η λεγόμενη αθλητική καρδιά με διαφορετικές όμως προσαρμογές του μυοκαρδίου ανάλογα με τις προπονητικές επιβαρύνσεις .

Η καρδιακή υπερτροφία λοιπόν όσων ασχολούνται με αερόβια άσκηση, έχει αριστερή κοιλία με μεγάλη χωρητικότητα και με κανονικό τοίχωμα, ενώ όσων ασχολούνται με αναερόβια άσκηση ισχύος, έχει μικρότερη κοιλία με μικρότερη χωρητικότητα και υπερτροφικό τοίχωμα (Κλεισούρας, 1989).

    Το επιθυμητό για την παιδική και εφηβική ηλικία είναι το πρώτο. Η επιλογή λοιπόν του συγκεκριμένου θέματος θέλει να δημιουργήσει μια κουλτούρα σωστής και υγιούς ενασχόλησης με την άσκηση. Όπως γνωρίζουμε τα σωματικά χαρακτηριστικά αλλά και τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς των παιδιών και των εφήβων βρίσκονται σε μια διαδικασία προοδευτικών αλλαγών. Τις συγκεκριμένες αυτές νομoτέλειες της ανάπτυξης θέλουμε να λάβουμε υπόψη μέσα από το παρόν πρόγραμμα (Dietrich, 1994), καταθέτοντας την ανάλογη πρόταση :   

Αθλητικός αποκλεισμός και παιδιά.

Κανλής Παράσχος

Καθηγητής φυσικής Αγωγής.                                                                               6 Νοεμβρίου 2014 

Πρόσφατα στη χώρα μας είχαμε τους θανάτους δύο παιδιών, ενός μικρού αγοριού το οποίο έπαιζε στην αυλή του σχολείου του, και ενός που έχασε την ζωή του κάνοντας «παρκούρ». Στην πόλη μας υπάρχουν διαμαρτυρίες για έντονη παραβατικότητα των παιδιών μέσα ή γύρω από σχολεία τις απογευματινές ώρες. Κανείς όμως δεν εκθέτει τους λόγους που αυτά τα παιδιά δεν βρίσκουν τρόπους δημιουργικής απασχόλησης ή «εκτόνωσης» τα απογεύματα. Στην μετα-ολυμπιακή Ελλάδα όπου δόθηκαν τεράστια ποσά για αθλητικούς χώρους και για τον αθλητισμό γενικότερα, η δυνατότατα άθλησης είναι δυστυχώς προνόμιο για λίγους. Και αυτό γιατί το παραδοσιακό ερασιτεχνικό σωματείο όπου ενδιαφερόταν πρώτα απ’ όλα για την ικανοποίηση αναγκών κάθε κοινωνικής ομάδας, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικής προέλευσης, έχει πεθάνει και την θέση του έχει καταλάβει η «αθλητική ακαδημία» του εκάστοτε αθλήματος με το αντίστοιχο ποσό χρηματικής συνδρομής. Έτσι εκτός από τους δημοτικούς αθλητικούς χώρους όπου η πρόσβαση των παιδιών είναι δύσκολη, οι αύλειοι χώροι των σχολείων θα είναι κλειστοί και τα παιδιά θα μπαίνουν μέσα με κίνδυνο για την σωματική τους ακεραιότητα. Ακόμη και η ύπαρξη σχολικών φυλάκων, ένας θετικός θεσμός που δυστυχώς καταργήθηκε, δεν εγγυάται την ασφάλεια των παιδιών μέσα στους χώρους των σχολείων όταν αυτά είναι κλειστά, καθώς στην αρμοδιότητά τους είναι η φύλαξη του κτιρίου και όχι η επιτήρηση ή απασχόληση παιδιών η οποία θα πρέπει να γίνεται από ανάλογο προσωπικό. Γι’ αυτό οι Δήμοι θα πρέπει να λειτουργούν τμήματα απασχόλησης, μέσα από προγράμματα μαζικού αθλητισμού και άλλων δραστηριοτήτων.