Κανλής Παράσχος
Καθηγητής φυσικής Αγωγής. 6 Νοεμβρίου 2014
Πρόσφατα στη χώρα μας είχαμε τους
θανάτους δύο παιδιών, ενός μικρού αγοριού το οποίο έπαιζε στην αυλή του
σχολείου του, και ενός που έχασε την ζωή του κάνοντας «παρκούρ». Στην πόλη μας
υπάρχουν διαμαρτυρίες για έντονη παραβατικότητα των παιδιών μέσα ή γύρω από
σχολεία τις απογευματινές ώρες. Κανείς όμως δεν εκθέτει τους λόγους που αυτά τα
παιδιά δεν βρίσκουν τρόπους δημιουργικής απασχόλησης ή «εκτόνωσης» τα
απογεύματα. Στην μετα-ολυμπιακή Ελλάδα όπου δόθηκαν τεράστια ποσά για
αθλητικούς χώρους και για τον αθλητισμό γενικότερα, η δυνατότατα άθλησης είναι
δυστυχώς προνόμιο για λίγους. Και αυτό γιατί το παραδοσιακό ερασιτεχνικό
σωματείο όπου ενδιαφερόταν πρώτα απ’ όλα για την ικανοποίηση αναγκών κάθε
κοινωνικής ομάδας, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικής προέλευσης, έχει πεθάνει
και την θέση του έχει καταλάβει η «αθλητική ακαδημία» του εκάστοτε αθλήματος με
το αντίστοιχο ποσό χρηματικής συνδρομής. Έτσι εκτός από τους δημοτικούς αθλητικούς
χώρους όπου η πρόσβαση των παιδιών είναι δύσκολη, οι αύλειοι χώροι των σχολείων
θα είναι κλειστοί και τα παιδιά θα μπαίνουν μέσα με κίνδυνο για την σωματική
τους ακεραιότητα. Ακόμη και η ύπαρξη σχολικών φυλάκων, ένας θετικός θεσμός που
δυστυχώς καταργήθηκε, δεν εγγυάται την ασφάλεια των παιδιών μέσα στους χώρους
των σχολείων όταν αυτά είναι κλειστά, καθώς στην αρμοδιότητά τους είναι η
φύλαξη του κτιρίου και όχι η επιτήρηση ή απασχόληση παιδιών η οποία θα πρέπει
να γίνεται από ανάλογο προσωπικό. Γι’ αυτό οι Δήμοι θα πρέπει να λειτουργούν
τμήματα απασχόλησης, μέσα από προγράμματα μαζικού αθλητισμού και άλλων
δραστηριοτήτων.
