Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ.

http://blogs.sch.gr/4gymmyti/files/2018/05/Ο-ΚΛΑΣΙΚΟΣ-ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ-ΣΤΟ-ΓΥΜΝΑΣΙΟ.pdf

Κανλής Παράσχος,

Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, ΠΕ11,Msc.

                                                Μυτιλήνη 2/05/2018                                    

 (Σημειώσεις για τους μαθητές Γυμνασίου, στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής).

Ο κλασικός αθλητισμός αποτελεί την αρχαιότερη μορφή οργανωμένου αθλήματος. Τα αγωνίσματα που τον αποτελούν συνδέονται με τις πιο απλές φυσικές δραστηριότητες όπως είναι το τρέξιμο, η ρίψη μιας πέτρας ή το πέρασμα ενός εμποδίου. Ό κλασικός αθλητισμός ή στίβος είναι συνδεδεμένος με την χιλιόχρονη Ελληνική ιστορία καθώς επίσημα τον συναντάμε το 776 π.χ. στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο κλασικός αθλητισμός αποτελεί το επίκεντρο των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων. Η Ελληνική Ομοσπονδία Στίβου ιδρύθηκε το 1897, ενώ η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αθλητισμού (IAAF) το 1912 {1}.

Όταν αναφερόμαστε στον κλασικό αθλητισμό ή στίβο κάνουμε λόγο για τρεις μεγάλες κατηγορίες αγωνισμάτων :

ü  τους δρόμους,

ü  τα άλματα και

ü  τις ρίψεις.

Δρόμοι κλασικού αθλητισμού

Ο πιο φυσικός τρόπος μετακίνησης του ανθρώπινου σώματος μέσα στον χώρο είναι ο δρόμος ή τρέξιμο. Ο δρόμος αποτελεί μια ένστικτη φυσική δραστηριότητα όλων των ατόμων προκειμένου αυτά να μετακινηθούν οριζόντια, ευθύγραμμα και κυκλικά στηριζόμενα διαδοχικά πότε στο ένα και πότε στο άλλο πόδι. Σε όλα τα αθλήματα ο δρόμος είναι ένα από το βασικότερο στοιχείο στο οποίο στηριζόμαστε έτσι ώστε να εκτελέσουμε κάθε αθλητική δραστηριότητα και άσκηση. Ο δρόμος από την αρχαιότητα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός ως μέσο εξάσκησης της υγείας αλλά και αποτελεί ένα από  τα βασικότερα αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού.  

Τον δρόμο τον συναντάμε στην αρχαιότητα ως πρώτο και σημαντικότερο αγώνισμα των αρχαίων αγώνων όχι μόνο στους Ολυμπιακούς αλλά και σε άλλους αγώνες όπως τα Νέμεα τα Ίσθμια και τα Πύθια. Ιδιαίτερα δημοφιλής όπως και σήμερα ήταν ο δρόμος ταχύτητας «στάδιο», όπου και από το όνομα του πρώτου νικητή έπαιρναν οι Ολυμπιάδες το όνομά τους {2}.

Τα κυριότερα είδη δρόμου στην αρχαιότητα ήταν:

ü  Το στάδιο (δρόμος ταχύτητας 192μ)

ü  Ο δίαυλος (δρόμος ταχύτητας ίσος με δύο στάδια)

ü  Ο δόλιχος (δρόμος αντοχής ίσος με 7-24 στάδια)

ü  Ο οπλίτης (ίσος με 4 στάδια)

ü  Ο ίππιος (δρόμος ημιαντοχής ίσος με 4 στάδια) ο οποίος και δεν συμπεριλαμβανόταν στα Ολυμπιακά αγωνίσματα.

Οι δρόμοι χωρίζονται σε ομάδες αγωνισμάτων όπως:

ü  Δρόμοι ταχύτητας 100 μ., 200 μ., 400 μ.,

ü  Δρόμοι ημιαντοχής ή μεσαίων αποστάσεων : 800 μ., 1500 μ.,

ü  Δρόμοι αντοχής ή μεγάλων αποστάσεων 3.000 μ., 5.000 μ.,10.000 μ., μαραθώνιος δρόμος 42.195,

ü  Δρόμοι με εμπόδια 100 μ., και 400 μ., για γυναίκες και 110 μ. και 400 μ., για άνδρες,

ü  Δρόμοι με φυσικά εμπόδια ή στίπλ,

ü  Αγωνίσματα βάδην 20.000 μ., και 50.000 μ.,

ü  Δρόμοι σκυταλοδρομίας 4χ100 μ., και 4χ400 μ.,

Τεχνική των δρόμων

Στα σπρίντ η κίνηση αλλά και σε όλους τους δρόμους είτε πρόκειται για ημιαντοχή ή αντοχή η μετατόπιση του αθλητή αποτελεί μια σύνθετη κίνηση. Οι σπρίντερς έχουν ως στόχο να βελτιώσουν τόσο το μήκος όσο και την συχνότητα του διασκελισμού σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση. Και αυτό, γιατί ο σπρίντερ μετά την εκκίνηση επιδιώκει να πετύχει μια πολύ μεγάλη επιτάχυνση η οποία μπορεί να διαρκέσει όσο το επιτρέπουν οι μυϊκές συστολές. Η επιτάχυνση αυτή για τους καλούς δρομείς διαρκεί περίπου μέχρι τα 30-40 μέτρα και η επιβράδυνση που έρχεται μετά δεν μπορεί να γίνει ορατή από τον θεατή. Στα σπριντ λοιπόν έχουμε τρεις φάσεις την εκκίνηση, τη μέγιστη ταχύτητα, και την τελική ταχύτητα{2}.

Στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις η κίνηση των ποδιών έχουν τον βασικότερο ρόλο στην σωστή τεχνική και πρέπει να χαρακτηρίζεται από μια αρμονική και δυναμική ενέργεια των σκελών. Τα χέρια σε συνδυασμό με τα πόδια, ο ρόλος τους είναι περισσότερο ισορροπιστικός αλλά και προωθητικός οι κινήσεις τους είναι άνετες χωρίς ένταση. Ειδικά στις μεγάλες αποστάσεις το σωστό τρέξιμο εξασφαλίζει έναν οικονομικό τρόπο για αποφυγή κατανάλωσης της ενέργειας του αθλητής και ονομάζεται «δρομική οικονομία» .

{7}

Ø  Τεχνική εκκινήσεων στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων

Οι αθλητές στους δρόμους μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων ξεκινούν από την όρθια θέση. Ο αφέτης δίνει το παράγγελμα «λάβετε θέσεις» και οι αθλητές τοποθετούνται στην γραμμή εκκίνησης λαμβάνοντας μια χαλαρή κατά κανόνα στάση σε θέση διασκελισμού. Ο κορμός είναι λυγισμένος και το βάρος του σώματος μοιράζεται πάνω στα δυο πόδια και περισσότερο στο μπροστινό πόδι. Στη θέση αυτή το κέντρο βάρος του σώματος είναι πιο μπροστά και αν ο αφέτης καθυστερήσει την εκκίνηση μετά το «λάβετε θέσεις» μπορεί να γίνει άκυρη εκκίνηση{3}.

Ø  Τεχνική εκκινήσεων στους δρόμους ταχύτητας

Οι αθλητές στους δρόμους ταχύτητας 100 μ,200 μ., 400 μ., σκυταλοδρομίες και δρόμους με εμπόδια ξεκινούν με την συσπειρωτική εκκίνηση. Η εκκίνηση αυτή, δίνει στους αθλητές την δυνατότητα να αντιδράσουν γρήγορα μέσα από μια σωστή τοποθέτηση του κέντρου βάρους του σώματος αρχίζοντας γρήγορα τον αγώνα επιτυγχάνοντας μεγάλη επιτάχυνση.  Ο αθλητής μετά το «λάβετε θέσεις» λαμβάνει την αρχική θέση τοποθετώντας τα δυο του χέρια στο έδαφος μπροστά από την γραμμή εκκίνησης ενώ ο βατήρας βρίσκεται πίσω του. Τα χέρια έχοντας άνοιγμα όσο εκείνο των ώμων με τον αντίχειρα και τον δείκτη ακριβώς πριν την γραμμή της αφετηρίας και οι βραχίονες είναι τεντωμένοι. Τα πόδια του τοποθετούνται στα μπλοκ βάζοντας κατά κανόνα το πιο δυνατό μπροστά και το άλλο πίσω με τις άκρες των ποδιών να ακουμπούν στο έδαφος και το πέλμα πιέζει το μπλοκ. Τα γόνατα των ποδιών πρέπει να βλέπουν τον τερματισμό ενώ εκείνο του πίσω ποδιού πρέπει να ακουμπά στο έδαφος και του μπροστινού να είναι κοντά στους βραχίονες. Το κεφάλι βρίσκεται στην προέκταση της σπονδυλικής στήλης σε μια χαλαρή στάση και τα μάτια βλέπουν στο έδαφος. Όταν ο αφέτης λέει τη θέση «έτοιμοι» ο δρομέας ανεβάζει τα ισχία του σηκώνοντας το γόνατο του πίσω ποδιού από το έδαφος μοιράζοντας το βάρος σχεδόν εξίσου στα τέσσερα σημεία. Με την πιστολιά της έναρξης ο αθλητής ξεκινά χωρίς καθυστέρηση ασκώντας δύναμη στα μπλοκ έτσι ώστε να πάρει την μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα{3}.

{7}

 

Χρόνο αντίδρασης ονομάζουμε το χρονικό διάστημα που παρεμβάλλεται από τον πυροβολισμό ως την πρώτη βουλητική μυϊκή συστολή των ποδιών. Ταχύτητα αντίδρασης – αποκόλλησης από τον βατήρα είναι το χρονικό διάστημα από την πρώτη άνοδο της καμπύλης δύναμης μετά τον πυροβολισμός έως την απελευθέρωση του πρόσθιου ποδιού από το βατήρα{4}.

Ø  Σκυταλοδρομίες

Οι σκυταλοδρομίες διεξάγονται κατά κανόνα στο τέλος των αθλητικών συναντήσεων κλασικού αθλητισμού και προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό στους θεατές. Είναι ιδιαίτερα απαιτητικές ως προς την οργάνωση, την αφοσίωση και ομαδικό νεύμα από κάθε αθλητή της ομάδας. Στη σκυταλοδρομία 4χ100η σκυτάλη θα πρέπει να μεταβιβαστεί αποκλειστικά και μόνο στην ζώνη αλλαγής η οποία έχει απόσταση 20 μ., αρχίζοντας 10 μ. πριν από κάθε διαχωριστική γραμμή των 100 μ. και τελειώνοντας 10 μ. μετά. Ο αθλητής-μεταφορεας μετά την μεταβίβαση της σκυτάλης θα πρέπει να παραμείνει στον διάδρομο έως ότου συμπληρωθούν όλες οι αλλαγές της σκυτάλης.

Οι μέθοδοι αλλαγής της σκυτάλης είναι τρεις :

 Η εξωτερική αλλαγή κυρίως για αρχάριους,  όπου ο αθλητής-μεταφορέας κρατά την σκυτάλη με το αριστερό του χέρι και προσεγγίζει τον παραλήπτη από την εξωτερική πλευρά και μεταβιβάζει την σκυτάλη στο δεξί του χέρι.

Η εσωτερική αλλαγή όπου ο αθλητής-μεταφορέας κρατά την σκυτάλη με το δεξί του χέρι και προσεγγίζει τον παραλήπτη από την εσωτερική πλευρά και μεταβιβάζει την σκυτάλη στο αριστερό του χέρι. Στις δυο αυτές αλλαγές ο παραλήπτης μεταβιβάζει την σκυτάλη αμέσως στο άλλο χέρι{3}.

Μικτή αλλαγή ή Φρανκφούρτης, η οποία αποτελεί συνδυασμό εσωτερικής και εξωτερικής αλλαγής. Ο πρώτος και ο τρίτος δρομέας που τρέχουν στις στροφές τοποθετούνται εσωτερικά του διαδρόμου κρατώντας την σκυτάλη με το δεξί χέρι. Ο δεύτερος και τέταρτος δρομέας που τρέχουν στις ευθείες τοποθετούνται εξωτερικά των διαδρόμων λαμβάνουν την σκυτάλη στο αριστερό χωρίς να πραγματοποιείται αλλαγή χεριού.

Κανονισμοί δρόμων

Τα στάδια ολυμπιακών προδιαγραφών διαθέτουν τουλάχιστον 8 διαδρόμους, με μήκος του εσωτερικού 1^ου διαδρόμου 400 μ. Σκοπός των αθλητών κάθε δρομικού αγωνίσματος είναι να τερματίσει πρώτος σε έναν αγώνα, αλλά και να επιτύχει εάν είναι δυνατόν την καλύτερη επίδοση στο αγώνισμα. Αυτό Βέβαια εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως είναι το επίπεδο του συγκεκριμένου αγώνα πχ Πανελλήνιο, Πανευρωπαϊκό ή Παγκόσμιο πρωτάθλημα, το επίπεδο των αντιπάλων, την τακτική, τις συνθήκες κ.α. Η εκκίνηση του αθλητή/τριας γίνεται με την εκπυρσοκρότηση του πιστολιού του αφέτη. Στα 100,200 και 400 μ. οι αθλητές αγωνίζονται σε ένα διάδρομο που ονομάζεται κουλουάρ από την εκκίνηση μέχρι τον τερματισμό. Στα 800 μ. κάθε αθλητής στα πρώτα 100 μ. τρέχει στην δική του διαδρομή μέχρι να περάσει την πρώτη στροφή, μετά μπορεί να ακολουθήσει την εσωτερική διαδρομή του στίβου. Στα 1500 μ. και πάνω οι αθλητές αγωνίζονται απευθείας στην εσωτερική διαδρομή. Ένας αθλητής θεωρείται ότι έχει τερματίσει όταν ο κορμός του σώματος του (όχι όμως ο λαιμός, το κεφάλι, τα χέρια ή τα πόδια του) περάσει την γραμμή του τερματισμού. Στους δρόμους αλλά και στα άλλα αγωνίσματα του στίβου υπάρχουν o Αλυτάρχης των αγώνων, έφοροι, κριτές οι οποίοι σύμφωνα με τους κανονισμούς βρίσκονται πέντε μέτρα από την γραμμή του τερματισμού, και στην ίδια ευθεία με αυτήν, και πρέπει να τους παρέχεται υπερυψωμένη εξέδρα. Οι κριτές αποφασίζουν την σειρά με την οποία τερμάτισαν οι αθλητές, υπάρχουν ακόμη χρονομέτρες, κριτές Φώτο φίνις, συντονιστής εκκίνησης, Αφέτης και Αφέτης Ανάκλησης, Σημειωτές στροφών, επόπτες αγωνισμάτων δρόμων και βάδην, γραμματεία αγώνων. Γενικά όσο μεγαλύτερο είναι το επίπεδο των αγώνων, αυτοί στελεχώνονται σύμφωνα με τους επίσημους κανονισμούς της παγκόσμιας ομοσπονδίας Στίβου IAAF. Ένας αθλητής/τρια ο οποίος θα διαπράξει κάποια παράβαση όπως άκυρη εκκίνηση, αποκλείεται σύμφωνα με τους κανονισμούς και την κρίση των κριτών.

Άλματα κλασικού αθλητισμού

Τα άλματα τα χωρίζουμε σε δυο κατηγορίες τα οριζόντια, άλμα εις μήκος και άλμα τριπλούν και σε κάθετα, άλμα εις ύψος και άλμα επί κοντώ. Σε κάθε άλμα εφαρμόζονται δυνάμεις κάθετες και οριζόντιες. Οι οριζόντιες δυνάμεις του άλματος αποκτά ο άλτης με την φορά που είναι ανάλογη με το κάθε άλμα και τις κάθετες δυνάμεις την στιγμή της ώθησης με το πόδι του στο έδαφος. Κάθε άλμα του κλασικού αθλητισμού διακρίνεται σε τέσσερεις φάσεις την φορά, το πάτημα-ώθηση, αιώρηση-πτήση και την προσγείωση.

Ø  Άλμα εις μήκος

Το άλμα εις μήκος αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού και το συναντάμε ήδη στην αρχαιότητα. Είναι μια πολύ έντονη μετατόπιση του σώματος μέσα στο χώρο και αποτελεί μια φυσική κίνηση στην προσπάθεια του ατόμου να υπερπηδήσει μια τάφρο ή ένα αυλάκι.

Ως αγώνισμα εισήχθη από του Άγγλους το 1866. Ιστορικά το άλμα σε μήκος το συναντάμε όχι όμως με την σημερινή του μορφή στο πρόγραμμα των ολυμπιακών αγώνων και με την μορφή του άλματος σε μήκος χωρίς φορά, όπου στους Ολυμπιακούς αγώνες το 1912 ο Κ. Τσικλητήρας αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης .

Ø  Τεχνική του άλματος εις μήκος

Διακρίνουμε τέσσερεις φάσεις την φορά, το πάτημα-ώθηση, αιώρηση-πτήση και την προσγείωση. Στη φάση της φοράς ο αθλητής έχει ως στόχο να επιτύχει μέγιστη ταχύτητα, διατηρώντας όμως τον έλεγχο των κινήσεων προσπαθώντας να μην δαπανά υπερβολική ενέργεια και ούτε να επιτυγχάνει υπερβολική ένταση. Η φορά διακρίνεται στα εξής μέρη: Σταθερός τρόπος εκκίνησης ο οποίος είναι σταθερός για τους αρχάριους αθλητές έχοντας το ένα πόδι μπροστά και το άλλο πίσω ή παράλληλα , πίσω από το σημείο εκκίνησης. Με ελεύθερη εκκίνηση όπου ο αθλητής ξεκινάει την φορά του με βάδισμα ή με χαλαρό τρέξιμο fly start, πριν από το σημείο εκκίνησης και χρησιμοποιείται από προχωρημένους και έμπειρους αθλητές.

Στη φάση του πατήματος-ώθησης ο αθλητής έχει ως στόχο να μετατρέψει την ταχύτητα που απέκτησε στη διάρκεια της φοράς σε άλμα, έχοντας όσο το δυνατό μικρότερη απώλεια της οριζόντιας ταχύτητας. Οι έμπειροι και υψηλού επιπέδου αθλητές εκτελούν την φάση της ώθησης με μεγάλη πίεση-δύναμη στην βαλβίδα, με ταχύτητα, χωρίς περιττές ενέργειες με φυσική και συγχρονισμένη κίνηση όλου του σώματος.

Στη φάση της πτήσης ή οποία αρχίζει από την στιγμή που ο αθλητής δεν έχει πλέον στήριξη στην βαλβίδα και το κέντρο βάρους του σώματος αρχίζει να διαγράφει καμπύλη τροχιά πτήσης και τελειώνει την στιγμή που τα πόδια ακουμπούν στο έδαφος. Διακρίνουμε τρεις τρόπους τεχνικής με τους οποίους εκτελείται η πτήση στο άλμα σε μήκος.

ü  Φυσική τεχνική ή συσπειρωτικό άλμα

ü  Τεχνική της μέσης ή εκτατικό άλμα

ü  Δρομική τεχνική ή ψαλίδι.

Η φάση της προσγείωσης αρχίζει την στιγμή που τα πέλματα των ποδιών του αθλητή έρχονται σε επαφή με την άμμο και τελειώνει με την παύση της κίνησης του σώματος. Η φάση αυτή έχει σημαντική συμβολή στο αποτέλεσμα της επίδοσης του άλματος.

{7}

Ø  Άλμα τριπλούν

Το άλμα τριπλούν είναι ένα δύσκολο, σύνθετο αγώνισμα και παράλληλα θεαματικό. Αποτελεί επινόηση του ανθρώπου από την αρχαιότητα ως μια μορφή αθλητικής εξάσκησης. Όπως και όλα τα άλματα το τριπλούν αποτελείται από όμοιες φάσεις όπως : φορά, το πάτημα-ώθηση, αιώρηση-πτήση και την προσγείωση. Εδώ όμως υπάρχει η διαφορά ότι έχουμε τρεις διαφορετικές στηρίξεις-πτήσεις και στη συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα οφείλεται και η πολυπλοκότητα του άλματος

Έχουμε λοιπόν την φορά, το 1^ο άλμα ή κουτσό (στήριξη- πτήση), 2^ο άλμα ή βήμα(στήριξη- πτήση), 3^ο άλμα (στήριξη- πτήση) και προσγείωση.

Ø  Άλμα εις ύψος

Επίσης συναρπαστικό αλλά και ένα άθλημα όπου ο αθλητής δεν έχει να συναγωνιστεί μόνο τους συναθλητές του αλλά και τον πήχη. Η ιστορία του συγκεκριμένου αγωνίσματος ξεκινάει με την τεχνική του ψαλιδιού που χρησιμοποίησε πρώτος ο άγγλος αθλητής H.M. Brooks to 1876 επιτυγχάνοντας άλματα στο 1.89 μ. Στη συνέχεια συναντάμε μετά από πολλά στάδια εξέλιξης της τεχνικής Αμερικανός Albritton το 1936 κάνει άλματα με απλή μορφή ιππευτικής τεχνικής  straddle. Όμως το 1968 και ενώ όλοι οι αθλητές χρησιμοποιούσαν την τεχνική straddle ο D. Fosbury κάνει την καινοτομία με μια νέα τεχνική περνώντας τον πήχη με την πλάτη κερδίζοντας τους Ολυμπιακούς αγώνες και καθιερώνοντας την νέα αυτή τεχνική με το όνομά του Fosbury Flop.

Ø  Άλμα επί κοντώ

Το αγώνισμα του άλματος επί κοντώ γίνεται με την χρήση ενός κονταριού, σε δυο βασικές φάσεις κίνησης :

ü  Τη φάση κατά την οποία ο άλτης στηρίζεται στο κοντάρι και

ü  Τη φάση ελεύθερης πτήσης.

{7}

Βασικοί κανονισμοί αλμάτων

Ο σκοπός των αθλητών οι οποίοι αγωνίζονται στα οριζόντια άλματα μήκος και τριπλούν είναι να επιτύχουν όσον το δυνατόν πιο μεγάλα άλματα με έξι προσπάθειες, από προκαθορισμένο σημείο την βαλβίδα χωρίς να εκτελέσουν άκυρο άλμα. Η καλύτερη από αυτές τις έξι προσπάθειες μετράει για την τελική κατάταξη, σε περίπτωση που δύο αθλητές το ίδιο καλύτερο άλμα τότε σε καλύτερη θέση κατάταξης είναι εκείνος που έκανε το δεύτερο καλύτερο άλμα.

Ο σκοπός των αθλητών οι οποίοι αγωνίζονται στα κάθετα άλματα είναι να εκτελούν άλματα χωρίς να ρίχνουν τον πήχη ο οποίος τοποθετείται σε διάφορα ύψη κάνοντας για κάθε ύψος τρεις προσπάθειες. Νικητής του αγώνα είναι ο αθλητής εκείνος που περνάει το ύψος με λιγότερες προσπάθειες π.χ. με την πρώτη. Όταν δυο αθλητές έχουν περάσει το ίδιο ύψος νικητής είναι εκείνος  με το συνολικά μικρότερο αριθμό αποτυχημένων προσπαθειών{5}.

Ρίψεις κλασικού αθλητισμού

Ως Ολυμπιακά αγωνίσματα οι ρίψεις είναι τέσσερεις και χωρίζονται σε βαριές που είναι η σφαίρα και η σφυροβολία και ελαφριές που είναι το ακόντιο και η δισκοβολία. Οι τρεις από αυτές σφαίρα, σφυροβολία, δισκοβολία διεξάγονται σε κυκλική βαλβίδα ενώ ο ακοντισμός σε διάδρομο φοράς.

Ø  Σφαιροβολία

Καλείται η έντεχνη και σε απόσταση ρίψη της σφαίρας και οι τρόποι ρίψης της διακρίνονται σε δύο τεχνικές ρίψης, στον νωτιαίο ή ημιπεριστροφικό ή σε στυλ Ο΄Μπράϊαν και σε περιστροφικό ή σε στυλ Μπαρίσνικοφ. Ο αθλητής τοποθετεί την σφαίρα στον λαιμό του δίπλα στον ώμο και μετακινείται από το πίσω άκρο της βαλβίδας στο εμπρός χρησιμοποιώντας την μια από τις δύο τεχνικές ρίψης. Η σφαίρα πρέπει να παραμείνει σταθερή να μην βρεθεί χαμηλότερα ούτε να τραβηχτεί από τους ώμους καθ’ όλη την διάρκεια της βολής. Ο αθλητής πρέπει να παραμείνει μέσα στην βαλβίδα έως ότου η σφαίρα προσγειωθεί και μετά να την εγκαταλείψει από τις δύο γραμμές που εξέχουν στο πλάι. Η σφαιροβολία αποτελεί εξέλιξη του αρχαιοελληνικού αγωνίσματος της λιθοβολίας. Διεξάγεται σε κυκλική βαλβίδα περιστροφής από τσιμέντο, με διάμετρο 2,13 μ., στην οποία υπάρχει ξύλινο αντικείμενο ο αναστολέας. Η περιοχή της βολής οριοθετείται από δυο γραμμές οι οποίες ξεκινούν από το κέντρο του κύκλου με γωνία 40 μοιρών μεταξύ τους και εκτείνονται μέσα στο στίβο.   

                  {7}          {7}

Ø  Ακοντισμός

Ο ακοντισμός έχει πολεμική προέλευση και τον συναντάμε ως ένα από τα αγωνίσματα του πένταθλου των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων. Ο αθλητής στο αγώνισμα του ακοντισμού προσπαθεί να στείλει το όργανο όσο πιο μακριά μπορεί χρησιμοποιώντας την φορά η οποία προσδιορίζεται περίπου 25 μ. έως και40 μ. και χωρίζεται σε δυο μέρη:

στο απλό τρέξιμο, φάση έμμεσης προετοιμασίας του ρίπτη για την τελική προσπάθεια όπου ο αθλητής διανύει 8-12 επιταχυνόμενους διασκελισμούς κρατώντας το ακόντιο πάνω από το ύψος των ώμων,

στην εκτέλεση των ειδικών βημάτων, φάση άμεσης προετοιμασίας για την τελική προσπάθεια. Στο μέρος αυτό ο αθλητής διανύει πέντε βήματα απλώνοντας το χέρι του προς τα πίσω στρέφοντας τον αριστερό ώμο στην κατεύθυνση ρίψης. Στα τελευταίου τρεις διασκελισμούς πραγματοποιεί μια «ψαλιδωτή» κίνηση με τα πόδια έτσι ώστε να έρθει στην τελική θέση ρίψης, σπρώχνοντας με το δεξί πόδι επάνω και εμπρός, μεταφέροντας την δύναμη στην λεκάνη, στον κορμό, στον ώμο, στον αγκώνα και τέλος στην παλάμη που απελευθερώνει το ακόντιο. Ο ακοντισμός διεξάγεται σε διάδρομο μήκους 30-36.5μ. και πλάτους 4μ. στο τέλος του οποίου βρίσκεται μια καμπύλη γραμμή με ακτίνα βολής. Η περιοχή της βολής οριοθετείται από δυο γραμμές οι οποίες ξεκινούν 8 μ. πίσω από την καμπύλη και εκτείνονται μέσα στο στίβο. Μια βολή θεωρείται άκυρη όταν το ακόντιο δεν προσγειωθεί με την αιχμή του, αν βγει έξω από την περιοχή βολής η αν το σώμα του αθλητή ακουμπήσει με οποιοδήποτε μέρος την καμπύλη γραμμή{1}&{6}.

{7}

{7}

 

Σύνθετα αγωνίσματα

Εκτός από τα παραπάνω ατομικά αγωνίσματα στον κλασικό αθλητισμό διεξάγονται και τα σύνθετα αγωνίσματα, το δέκαθλο για τους άνδρες και το έπταθλο για τις γυναίκες.

Το δέκαθλο περιλαμβάνει όπως μαρτυρεί και η ονομασία του 10 αγωνίσματα, και εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων που διεξήχθηκαν στο Σεντ Λούις το 1904 : 100 μ., μήκος, σφαίρα, ύψος και 400 μ. την πρώτη ημέρα, 110 μ. εμπόδια, δίσκος, επί κοντώ, ακόντιο και 1500 μ., την δεύτερη ημέρα. Ο αθλητής που θα συγκεντρώσει τους περισσότερος βαθμούς είναι και ο νικητής του αγώνα , ανεξάρτητα από τη θέση που θα καταλάβει στα ξεχωριστά αγωνίσματα.

Το έπταθλο είναι τα σύνθετα αγωνίσματα που απευθύνονται στις γυναίκες με 7 αγωνίσματα : 100 μ. εμπόδια, ύψος, και σφαίρα την πρώτη ημέρα και 200 μ. μήκος, ακόντιο και 800 μ. την δεύτερη ημέρα. Υπήρχε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων του Τόκιο το 1964 αρχικά ως πένταθλο και αντικαταστάθηκε από το έπταθλο στους ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984{1}.  

Βιβλιογραφία:

{1} Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων 2004, Τα Ολυμπιακά αθλήματα, ΥΠ.Ε.Π.Θ. Αθήνα 2001.

{2} Ελευθεριάδης Ι . Αντώνης, Κλάδος Φυσικής Αγωγής ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ, Εκδ. Σύγχρονη Πέννα, 2000, Αθήνα.

{3} G. Schmolisky, Κλασικός Αθλητισμός, Δρομικά Αγωνίσματα, μετάφραση επιμέλεια Σταύρος Τζιωρτζής, ΤΕΦΑΑ, Αθήνα 1986.

{4} Wolf Dietrich Hess &Heinrich Gundlach, Δρόμοι, εκδόσεις Σάλτο Θεσσαλονίκη, 1993.

{5} Φαφούτης Στάθης & Δημήτρης Ευθυμίου, Τα Άλματα, εκδ. Σ Αθανασόπουλος–Σ Παπαδάκης κ ΣΙΑ Ε.Ε. Αθήνα 1994.

{6} Παπαγεωργίου Α. Πέτρου, Οι αθλητικές ρίψεις, ΤΕΦΑΑ, Αθήνα 1995.

{7} Σχήματα, Φυσική Αγωγή, Α΄Β΄Γ΄ Γυμνασίου, ΥΠ.Ε.Π.Θ., Π.Ι, ΟΕΔΒ, Αθήνα.